Tuesday, December 22, 2015

ജിബിന്‍, നിനക്ക് പോകാന്‍ കഴിയില്ല...


അവസാന കാഴ്ച അന്യമായെങ്കിലും അവസാനം കണ്ട ആ പുഞ്ചിരി മനസ്സില്‍ മയാതെ കിടക്കുമല്ലോ
















 സ്‌നേഹം ചാലിച്ച ആ വിളിയോ, ചിരിയോ ഏതാണ് ജിബിനിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചതെന്നറിയില്ല. പുഞ്ചിരിയില്ലാത്ത ആ വദനം അപൂര്‍വങ്ങളില്‍ അപൂര്‍വമായിരുന്നു. വര്‍ത്തമാനത്തിന്റെ പടവുകള്‍, തൊഴില്‍ നീതിക്കു വേണ്ടിയുള്ള സമരങ്ങള്‍.... സംശയങ്ങളില്ലാതെ കൂടെ നില്‍ക്കുന്ന പ്രകൃതം. സാഹചര്യങ്ങള്‍ നോക്കി വാക്കുകള്‍ മാറ്റുന്ന കാലത്ത് വാക്കിന് രണ്ടര്‍ത്ഥമില്ലെന്ന് ജീവിതം കൊണ്ട് തെളിയിച്ച സുഹൃത്ത്. അവസാനം ഒരു നോക്കു കാണാനാകാതിരിക്കുമ്പോള്‍ ഏതൊരാളുടെയും മനസ്സു പിടയും. പക്ഷെ, ഞാന്‍ ആശ്വസിക്കുന്നു. പുഞ്ചിരിക്കുന്ന ആ മുഖമാണല്ലോ അവസാനമായി കണ്ടത്. മനസ്സില്‍ അത് മായാതെ ജീവിച്ചിരിക്കുമല്ലോ.
ഹേ ജിബിന്‍, എന്തിനായിരുന്നു നീ ഞങ്ങളെയൊക്കെ ഇത്രമേല്‍ സ്‌നേഹിച്ചത്
എന്തിനായിരുന്നു ഹൃദയവാതില്‍ തള്ളിത്തുറന്നത്. അനുവാദം ചോദിക്കാതെ അതില്‍ കയറി ഇരുന്നത്, പുഞ്ചിരി കൊണ്ട് കീഴടക്കിയത്, വന്ന പോലെ ഇറങ്ങി പോകാനായിരുന്നോ?. ഇല്ല, നിനക്ക് പോകാന്‍ കഴിയില്ല. പിന്നീടൊരിക്കലും തുറന്നിട്ടുമില്ല, പിന്നെയൊരിക്കലും കണ്ടതുമില്ല. ഹൃദയ ശോഭയുള്ളൊരു സൗഹൃദ പുഞ്ചിരി

(ദീപിക കോഴിക്കോട് യൂണിറ്റിലെ റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍ ആണ് കഴിഞ്ഞ ദിവസം നമ്മെ വിട്ടു പിരിഞ്ഞ ജിബിന്‍-30)

Post a Comment